Damian Marley – jeden z najbardziej oczekiwanych artystów reggae w Polsce, najmłodszy syn legendarnego Boba Marleya, członek formacji Superheavy, zdobywca nagród Grammy, twórca takich hitów jak „Welcome To Jamrock” czy „Road To Zion”, przybędzie do Polski na swój pierwszy solowy koncert. Miejscem występu Damiana Marleya będzie Przystanek Woodstock, a koncert odbędzie się 2 sierpnia.

Po fantastycznie przyjętej płycie „Distant Relatives”, nagranej wspólnie z legendarnym nowojorskim raprerm Nasem oraz udziale w gwiazdorskim projekcie Superheavy, w skład którego weszli także Mick Jagger, Joss Stone i Dave Stewart, Damian Marley pracuje nad swoim czwartym solowym albumem, którego premiera planowana jest na ten rok. Pomiędzy nagraniami artysta odwiedzi Polskę, aby zagrać po raz pierwszy w naszym kraju całkowicie solowy koncert.

Damian Marley urodził się w Kingston w 1978 roku. Jest synem Miss Jamajki ’77 - Cindy Breakspeare oraz ikony reggae Bob’a Marleya. Swoją karierę muzyczną zaczął już w wieku 13 lat, kiedy razem z Shiah Coore (synem gitarzysty Third World) i Yashema Beth McGregor (córką Freddie McGregora i Judy Mowatt) założyli zespół The Shepherds. Debiutancki, solowy album Damiana Marleya „Mr Marley” wydany w 1996 roku został w całości wyprodukowany przez jego brata Stephena. Krążek szybko zdobył popularność w Stanach Zjednoczonych oraz na Jamajce, a młody Damian stał się jednym z ważniejszych wschodzących wówczas talentów. Kolejne albumy „Halfway Tree” z 2001 oraz „Welcome to Jamrock” z 2005 roku, również wyprodukowane przez Stephena, podbiły serca fanów i błyskawicznie wspięły się szczyty list sprzedaży. Obie płyty otrzymały nagrody Grammy w kategorii najlepszy album reggae i tym najmłodszy z Marleyów tylko ugruntował swoją silną pozycję na światowej scenie reggae.

Damian Marley pozostaje oddany filozofii Rastafari, czemu daje wyraz w swojej muzyce przepełnionej ideologią jednej miłości, jednej planety oraz wolności i równości dla wszystkich ludzi. Dodatkowo, w swój niepowtarzalny sposób, potrafi przedstawiać otaczającą go rzeczywistość, co udowadnia w swoich tekstach. Artysta ten jest niewątpliwie współczesnym ambasadorem reggae na świecie i jedną z najjaśniejszych gwiazd młodego pokolenia. Dzięki swoim studyjnym kooperacjom oraz wspólnym koncertom z tuzami hip-hopu, stał się też pomostem łączącym reggae i hip hop.

Damian „Jr Gong” Marley przybędzie do Polski na specjalne zaproszenie Lion Stage Management i Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, aby wystąpić pierwszego dnia tegorocznego Przystanku Woodstock w Kostrzynie nad Odrą.

(ajo)

I tak to się zaczyna… 18 piosenek a capella śpiewanych przez gitarzystę i głównego wokalistę Robba Flynna. Zapadająca w pamięć, posępna melodia, teksty w całości po łacinie.  Jakie słowa wyśpiewuje? Sangre Sani (Krwawy Święty), Bellator Inferni (Wojownik Ognia), Caede (Morderstwo), Edemarde (Samobójstwo). Wyszeptywane słowo „śmierć” kończy cześć pierwszą trzyczęściowej sonaty w Cis-dur zatytułowanej I Am Hell (Jestem piekłem). Narracja sama w sobie przyprawia o gęsią skórkę: oto rozgrywająca się w trzech częściach historia podpalaczki. To główny wokalista Phil „szatkownica” Demmel zasugerował Flynnowi, by podpalaczkę uczynił tematem. Przygotowując się do pracy, Flynn dowiedział się, że „podpalaczki to z punktu widzenia psychologii prawdziwe monstra, ponieważ o ile mężczyźni dokonują strasznych czynów ze złości lub w celu przejęcia kontroli lub wyrażenia swojej dominacji, o tyle u kobiet takie niezrozumiałe zachowanie tłumaczyć można tylko… miłością”. Gdy cichną ostatnie dźwięki dwóch gitar klasycznych i wiolonczeli, które składają się na ten ponad ośmiominutowy pierwszy utwór z płyty, jedno staje się jasne: Machine Head starają się wyznaczać własną ścieżkę i maszerują naprzód, nie przykładając wagi do wyborów poczynionych przez inne zespoły ten sam gatunek muzyczny. Ich siódmy album Unto The Locust poderwał zarówno rzesze fanów jak i rzesze krytyków z całego świata. Wszycy oni chcą doświadczyć rewolucyjnej dźwiękowej destrukcji, której zespół planuje dokonać.

Główny wokalista i gitarzysta Robb Flynn, tłumaczy, że album ten jest naturalną kontynuacją wydanego w 2007 roku The Blackening, podkreślając jednocześnie, że celem muzyków nie było napisanie The Blackening II. Brzmi to całkiem rozsądnie, ale biorąc pod uwagę świetne recenzje, które wspomniany album zebrał – wielu krytyków nazwało o metalowym albumem roku, a niektórzy nie zawahali się nawet określić go mianem albumu dekady, a riff riffem dekady – po co było zmieniać coś, co się sprawdziło? „Chcieliśmy podjąć wyzwanie. Wciąż nas pytano, jak chcemy pobić The Blackening”, mówi Flynn o poprzedniku Unto The Locust, który był nawet nominowany do nagrody Grammy. „Zacząłem pisać na gitarę klasyczną i gdy coś już miałem, zawołałem Dave’a [Dave’a McClaina, perkusistę] i pocisnęliśmy razem. This Is The End to jedna z najbardziej technicznie brutalnych i szybkich piosenek, które do tej pory stworzyliśmy. Wielkie wyzwanie stanowiło dla nas to, że na początku nie byliśmy nawet w stanie tego zagrać. To postawiło poprzeczkę naprawdę wysoko”. Jednak mimo wielu wprowadzonych zmian pewne rzeczy w albumie Unto The Locust pozostały po staremu. Flynn żartuje, mówiąc: „Wychodzi na to, że wciąż nie możemy napisać piosenki krótszej niż to cholerne sześć minut”.

Jednak niezależnie od swojej długości, piosenki, które składają się na Unto The Locust, są napięte i napisane po mistrzowsku, doprawione wprawnym pchnięciem rapiera i jednocześnie wypełnione huczącymi gromami dziesięciotonowego młota. Opatentowana przez Machine Head harmonika też daje się usłyszeć, choć równoważą ją zręcznie uderzane struny gitary klasycznej i dźwięki kwartetu smyczkowego, dając efekt niezwykłej dźwiękowej zależności, którą daje się odczuć w tym samym czasie zarówno w głowie jak i w gardle. Innymi słowy, gdy słyszy się siekący thrashowy kawałek taki jak This Is The End, wie się, że to bez wątpienia Machine Head, jednak jeszcze bardziej wyrafinowane i dopracowane niż dotychczas. „Chcieliśmy zachować to, co stanowi sedno muzyki Machine Head: thrashujące gitary o obniżonej tonacji, psychodeliczne dźwięki i smutne melodie” – tłumaczy Flynn – „Ale chcieliśmy też, by efekt był mocniejszy, bardziej imponujący. Kierowaliśmy się zasadą: Jeśli dostaje się od tego gęsiej skórki, bierzemy to”.

Jak to bywa z zespołami, które mają za sobą prawie dwadzieścia grania, Machine Head miało swoje wzloty i upadki, jednak początek nowego millenium dowiódł, że teraz bardziej niż kiedykolwiek wcześniej zespół jest po prostu ponad konkurencją. Pod względem swojego dorobku muzycznego, nie mają się przed kim kłaniać. Choć żaden kawałek z wydanego w 2003 Through The Ashes Of Empires ani z wydanego z 2007 roku The Blackening nie był singlem radiowym, muzycy zespołu stworzyli dla siebie samych i dla 

wszystkich innych wyzwanie, pisząc piosenki, które burzą wszelkie granice. Skutkiem tego podejścia było stworzenie najbardziej złożonego i technicznie dopracowanego materiału w ich historii. Trzyczęściowe gitarowe i basowe harmonie, wyzywające partie solowe i meandry dzikiego thrashu umieszczono obok trzyczęściowych harmonii wokalowych, które w końcu zderzają się z druzgocącym, neandertalskim riffem. Machine Head stworzyło przepis na nowoczesny metalowy majstersztyk… choć nie wszyscy tak uważają. Podobnie jak kiedyś, w 1994 roku, ich teledysk Davidian został zakazany przez MTV, w roku 2007 teksty Machine Head stały się przedmiotem kontrowersji, której skutki był znacznie bardziej dalekosiężne, bowiem pewne konserwatywne środowiska w Stanach Zjednoczonych chciały wręcz zakazać gry zespołu w niektórych miejscach, twierdząc, że jego fani są „agresywni” i że stanowią „element” oraz że jego teksty „podburzają”. Wzięło się to pewnie z silnego sprzeciwu tych tekstów wobec wojny oraz z ciemnego, czasem depresyjnego klimatu, który oddawany jest na każdej kolejnej płycie. Okazało się jednak, że tych tekstów  i piosenek nie da się zatrzymać; że byli ludzie, którzy protestowali i w ostatniej chwili znajdowali nowe możliwości, tak by uparci fani zespołu i tak mogli go zobaczyć; że na całym świecie pojawiły się głosy poparcia dla zespołu, które przyszło zarówno od kolegów z kręgu metalu (Metallica) jak i ze świata pozametalowego (jury Grammy). Jasno i jednogłośnie mówiono, że Machine Head to zwiastun całkiem nowej ery.

Dziś, czekając na wydanie Unto The Locust, czyli zdecydowanie najbardziej śmiałego i złożonego albumu w dotychczasowej historii Machine Heade, wierzymy, że będzie to album napisany przez prawdziwych fanów muzyki dla prawdziwych fanów muzyki. Nie album mieszczący się w popowym mainstreamie lub internetowy hit w stylu „dziś o nim głośno, jutro wszyscy zapomną”, których w dzisiejszym zagmatwanym świecie jest tak wiele. To będzie album dla ludzi, którzy wiedzą, że muzyka może ich ocalić lub dla tych, których być może już ocaliła. Tak jak głośny krzyk lidera zespołu Robba Flynna podczas zapadającego w pamięć kawałka Darkness Within: „Módl się do muzyki, zbuduj kaplicę, oddawaj jej cześć w tych potwornych czasach, napełnij swoje serce każdą nutą, umiłuj ją i wypuść na morze, bo Bóg jest w niej kluczem i dźwiękiem, zbawienie znajduje się zamemu, daj się przeniknąć jej melodii, a muzyka Cię wybawi… pozwól jej Cię wybawić”. To dla takich ludzi jest ten album.

The Darkness - brytyjski zespół muzyczny założony w 2000 roku w Londynie. Grupa gra klasyczny rock, glam rock i glam metal, jednak sami członkowie zespołu twierdzą, że jest to klasyczny hard rock.

Brytyjski zespół Asian Dub Foundation będzie gościem tegorocznego Przystanku Woodstock w Kostrzynie nad Odrą. Grupa, łącząca w swojej twórczości drum’n’bass, reggae, jungle i dub z tradycyjnymi hinduskimi brzmieniami, wystąpi 3 sierpnia na głównej scenie Przystanku. Zaprezentuje m.in. materiał z ostatniej płyty „A History Of Now” wydanej w 2011 roku.

Formacja Asian Dub Foundation została założona w 1993 roku w Londynie przez muzyków azjatyckiego pochodzenia. Od początku swojego istnienia tworzą oni wybuchową miksturę stylów, konwencji i gatunków. W utworach ich autorstwa można usłyszeć wpływy klasycznej, orientalnej muzyki Indii, dub i drum’n’bass, brzmienia reggae i ragga, hip-hop i rap. Nie brakuje w nich również soulu, rocka, elektroniki i techno.

W swoich tekstach zespół podejmuje przede wszystkim tematy społeczno-polityczne związane z rasizmem, emigracją, kryzysem gospodarczym, uzależnieniem od mediów i internetu czy konfliktami na tle religijnym. Cechą charakterystyczną utworów Asian Dub Foundation jest niezwykle dynamiczny wokal - zarówno śpiewany, jak i rapowany.

Zespół ma na swoim koncie kilkanaście albumów, ostatni „A History Of Now” wydany w ubiegłym roku. Od lat znani są ze swej bezkompromisowości, skrajnych poglądów i artystycznej agresji. Publiczność zgromadzona na Przystanku Woodstock z pewnością zarazi się aktywistyczną energią jaką emanuje Asian Dub Foundation.

Sabaton to szwedzka grupa wykonująca muzykę z pogranicza power i heavy metalu. Tematyka utworów jest powiązana z wojną, w szczególności z II wojną światową.

Powstała w 1999 r. w Falun. Do 2010 r. zespół wydał pięć albumów studyjnych pozytywnie ocenianych przez krytyków muzycznych. W 2006 i 2007 roku uznana za najlepszy zespół hardrockowy w Szwecji. Grupa wielokrotnie występowała w Polsce. 

Grupa powstała w 1999 roku w Falun z inicjatywy wokalisty i klawiszowca Joakima Brodéna, gitarzystów Rikarda Sundéna i Oskara Monteliusa, basisty Pära Sundströma oraz perkusisty Richarda Larssona. Zimą 2000 roku w studiu Abyss muzycy zarejestrowali kilka utworów. Tego samego roku nakładem Underground Symphony ukazała się kompilacja pt. Fist for Fight. W 2001 roku Larsson odszedł z zespołu, a zastąpił go Daniel Mullback. 4 marca 2005 roku nakładem Black Lodge Records ukazał się debiutancki album formacji zatytułowany Primo Victoria. Wkrótce potem do grupy dołączył Daniel Mÿhr, który objął obowiązki Brodéna. W ramach promocji grupa dała szereg koncertów w Niemczech i Szwecji w tym na festiwalach Szwecji Gates of Metal oraz Sweden Rock Festival.

28 lipca 2006 roku został wydany drugi album grupy pt. Attero Dominatus. Płyta była promowana podczas siedmiotygodniowej europejskiej trasy koncertowej wraz z Edguy i DragonForce. Ponadto do utworów "Attero Dominatus" i "Metal Crüe" zostały zrealizowane teledyski. Natomiast utwór "Angels Calling" mówi o bezcelowych ofiarach samobójczych ataków na okopy podczas I wojny światowej. 16 marca 2007 roku ukazał się trzeci album zespołu pt. Metalizer. Dwupłytowe wydawnictwo zawierało niewydany poprzednio debiutancki album formacji oraz jako bonus demo Fist For Fight. Album dotarł do 21. miejsca szwedzkiej listy sprzedaży. W styczniu 2008 ponownie w studiu Abyss muzycy rozpoczęli prace nad nowym albumem. 30 maja 2008 roku został wydany czwarty album formacji zatytułowany The Art of War. Album został oparty na starożytnej księdze o nazwie Sztuka wojenna, która została napisana w VI w. p.n.e. przez chińskiego stratega Sun Zi. Na płycie znalazła się m.in. kompozycja pt. 40:1 opisująca bitwę pod Wizną. Z kolei utwór "Ghost Division" nawiązuje do niemieckiej 7 Dywizji Pancernej, dowodzonej przez Rommla w czasie kampanii we Francji w 1940 roku. (za wikipedia)

ANTI-FLAG głosi swe polityczno-punkowe przesłanie już od połowy lat 90. W swym zdezelowanym busie muzycy zjeździli całą Amerykę Północną, by potem udawać się na tournée w miejsca tak odległe jak Australia czy Rosja. Siłą napędową zespołu jest chęć bycia głosem zmian i wolności oraz potrzeba zwiększania świadomości społecznej związanej z różnymi tematami, począwszy od niszczenia środowiska, a na ograniczania wolności skończywszy. Od samego skromnego początku ich działalności w Steel Town zespół wykonywał ciężką pracę, używając muzyki jako narzędzia pozytywnych zmian. Zbiórki na słuszny cel, koncerty charytatywne – celem muzyków z ANTI-FLAG jest nie tylko bawić, lecz również szerzyć wiedzę i uczyć tych, którzy podobnie jak zespół wierzą w lepsze jutro.

Ponieważ przesłanie ANTI-FLAG ma wymiar globalny, celem muzyków jest rozpowszechnienie tego przesłania wraz z ich wysokoenergetycznym punk rockiem na całym świecie. Ich długie trasy koncertowe objęły już Stany Zjednoczone, Kanadę, Wielką Brytanię i Europę, a także Amerykę Południową, Rosję i Skandynawię. W Australii zagrali na festiwalu Big Day Out wraz z Rage Against the Machine, Billym Braggiem, Arcade Fire i Bjork. Byli jedynym zespołem, który zagrał pod dwa występy każdego dnia festiwalu Leeds i Reading w Wielkiej Brytanii (w ciągu 35 godzin zatrzęśli sceną główną oraz sceną BBC Lock Up Radio w sumie cztery razy). Jako Headliner na Rhein Kultur, największym darmowym festiwalu w Niemczech, udostępnili swe przesłanie 50 000 Niemców.

Niedawno ANTI-FLAG zakończył swą północnoamerykańską trasę razem z NOFX i planuje ogólnoświatowe tournée w roku 2012.  Zespół pracuje obecnie nad albumem stanowiącym uzupełnienie wydanego w 2009 roku "The People or the Gun".

I już wiemy, że kolejną gwiazdą najbliższego Przystanku Woodstock będzie Hardcore Superstar - hardrockowa grupa muzyczna pochodząca ze Szwecji! Więcej informacji już wkrótce.

Hardcore Superstar signing session from Hardcore Superstar on Vimeo.

The Qemists zaczynali jako kapela rockowa, około roku 1990. Zainteresowani rozwijającą się wtedy w Wielkiej Brytanii muzyką drum and bass, zaczęli łaczyć ją z brzmieniami rockowymi. Przez długi czas nie wysyłali swoich utworów do wytwórni. Dopiero w 2004 roku wydali dwa pierwsze single (Summer Son i React) w Mastermind Records.

Ich kariera nabrała rozpędu po debiutanckim remiksie utworu duetu Coldcut - Everything Is Under Control, który był zarazem ich pierwszym nagraniem wydanym w wytwórni Ninja Tune. Po sukcesie tego remiksu, wielu artystów zwróciło się z propozycjami współpracy, m. in. Dr. Octagon czy Roots Manuva. Z kolei Basement Jaxx, Kano i Lady Sovereign poprosili The Qemists o szlify producenckie swoich utworów.

W 2008 roku wydali swój debiutancki album - Join the Q. Płyta jest idealnym przykładem na to, jak The Qemists łączą w swej twórczości rock i brzmienia elektroniczne, z przewagą drum and bass'u. Drugi album, Spirit In The System został wydany w roku 2010.
Poprzez to, że The Qemists łączą w swojej twórczości brzmienia rockowe oraz drum and bass, są często porównywani z zespołami Pendulum i The Prodigy. Na Przystanku Woodstock będzie to ich kolejny koncert w Polsce gdzie cieszą się bardzo dużą popularnością! The Qemists zakończą pierwszy dzień festiwalu.

Grupa powstała w 2003 roku, ich debiutancki album wydany rok później, we współpracy z legendarnym śpiewakiem reggae Benjaminem Zaphanajah i  przy wsparciu muzyków z formacji Fun-Da-mental , zapowiadał nową jakość na rynku muzycznym. Kolejne albumy Dubiozy ugruntowały tylko pozycję tej bośniackiej formacji. W 2011 ukazała się szósta płyta tego kolektywu, mającego już status kultowego zespołu na Bałkanach i w części Europy. Najwyższy czas by Polska poznała jeszcze bardziej  ten muzyczny fenomen jakim jest Dubioza Kolektiv. Ich muzyka to  nadzwyczajna fuzja stylów: reggae, ska, funk czy punk, z dubstepowymi wstawkami  w otoczeniu nowoczesnej elektroniki. Ich żywiołowe koncerty zostają na długo w pamięci, genialne rytmy, charyzmatyczni  wokaliści oraz  szaleńczy sceniczny show nie pozwala oderwać uwagi od zespołu.

Zespół został wybrany z puli zespołów CEETEP - (Central and Eastern European Talent Exchange Program, kapela zaproponowana przez festiwal Taksirat z Macedonii), wspieranym przez Unię Europejską -  http://www.etep.nl/en/. Program ma na celu wymianę talentów pomiędzy festiwalami wschodniej i centralnej części Europy, bardzo często znanych tylko w swoich krajach, a nie odchodzących poziomem od światowej muzy.

THePetebox - Młody beatboxer który coverem The Pixies podbił internet - 2.000.000 wyświetleń świadczy o prawdziwym talencie. Jest to jeden z najbardziej obiecujących artystów tworzących beatbox w tym momencie. Niebawem w sklepach ukaże się jego debiutancki album Future Loops, ze znanymi coverami oraz własną twórczością.

Piotr Glaca Mohamed, charyzmatyczny lider  Sweet Noise,  jednego z czołowych zespołów rockowych w Polsce, po kilku latach milczenia powraca na polską scenę muzyczną z projektem My Riot.

Glaca to znany wokalista polskiej sceny rockowej ijest osobą szeroko znaną również z tego, że jest artystą wynającym zasady życia "straight". Nie pije alkoholu, nie pali. Uprawia sport. Na scenie jest bardzo dynamiczny, dziennikarze określają go jako demona energii. Glaca wspomoga różne organizacje charytatywne. Współpracuje  od lat z Fundacjami: Wielką Orkiestrą Świątaczenej Pomocy, Polską Akcją Humanitarną, Fundacją Nigdy Więcej czy Monarem. Piotr brał udział w akcjach przeciwko narkotykom np. w 1999 roku akcji organizowanej przez Kancelarię Prezydenta oraz w 2004 w akcji „Pozwól żyć“ organizowanej przez Monar i Zbigniewa Hołdysa. W zeszłym roku, z powodu wyznawanych zasad, został zaproszony do wspólnego utworu z Peją pt.“Pozwól mi żyć“, w którym jest mowa o walce z nałogiem alkoholowym.

Glaca jest szanowanym artystą zarówno w kraju jak i zagranicą. Warto wspomnieć, że rok temu nagrał projekt z muzykiem jednego z głownych zespołów rockowych świata, z grupy Tool. W Polsce nagrywali wspólnie z Piotrem m.in. Edyta Górniak, Anna  Maria Jopek, Natalia Kukulska czy Nergal z grupy Behemoth.

My Riot powstawał już w czasie pobytu Glacy w USA jako kolaboracja z producentem breakbeatowym z Sopotu, ukrywającym się pod pseudonimem TR Hacker. Po dwóch latach przesyłania plików pomiedzy Los Angeles  i Sopotem przyszedł czas na finalizowanie płyty w Polsce. Przez dwa lata pobytu w L.A. Glaca pracował nad projektem Serce, który stworzył wspólnie z Toshi Kasai (producentem płyt m.in. Melvins, Fripp&Adam Jones, Red Sparrows) i nad nagraniami dla  M.T.void, który tworzy wspólnie z basistą legendarnego zespołu Tool, Justinem Chancellorem. Wiedzę i doświadczenie zdobyte w Kalifornii Glaca wykorzystał w produkcji płyty My Riot. Jego celem jest kolejna przełomowa pod względem kompozycji, brzmienia i treści płyta, skierowana przede wszystkim do polskiej publiczności. Wnagraniach biorą również udział znakomici goście z kraju i zagranicy.

My Riot łączy doświadczenie muzyczne i sceniczne profesjonalnych  muzyków z energią i młodością debiutantów biorących udział w projekcie. Skompletowany przez Glacę i Jarka Chilka Chilkiewicza zespół jest już przygotowany do grania na żywo. Połączenie break beatu, elektroniki, dub steppu, hip hopu z hard rockiem, muzyką alternatywną i punkiem plus pełne pasji teksty i charakter Glacy zapewnią wyjątkową ucztę dla uszu.

"Czas na odrobinę cholernej adrenaliny"

Koncerty Sweet Noise pod kierownictwem Glacy stały zawsze na najwyższym poziomie artystycznym i technicznym. Sweet Noise jest laureatem Złotego Bączka 2003 przyznawanego przez publiczność Przystanku Woodstock gdzie zespół występował trzy razy pod rząd ze względu na olbrzymie zainteresowanie fanów. To właśnie koncerty stały się dla Sweet Noise i Glacy przepustką do mainstreamu polskiego rynku muzycznego kiedy to w latach 1994-1995 zespół wygrał wszystkie ówczesne festiwale rockowe w kraju.

My Riot tworzą:

Glaca – wokal, elektronika

Hacker – elektronika, klawisze

Diamond Chill – gitary

Zwierzak – gitary

Szymon – perkusja

Więcejszczegółów na  temat My Riot można znaleźć pod poniższymi linkami:

www.myriotband.com

http://www.youtube.com/myriotband

www.myspace.com/myriotband

www.facebook.com/myriotband

http://www.flickr.com/photos/myriotband

ELEKTRYCZNE GITARY powstały z inicjatywy gitarzysty Rafała Kwaśniewskiego i basisty-klawiszowca Piotra Łojka, którzy planowali utworzenie nowej grupy rockandrollowej wykonującej przede wszystkim piosenki Kuby Sienkiewicza. Repertuar ten liczył wówczas co najmniej kilkadziesiąt oryginalnych, a nieznanych szerzej utworów. Kuba Sienkiewicz, który przejął obowiązki lidera, wcześniej wykonywał z gitarą piosenki zarówno własne, jak też innych autorów (m. in. Jacka Kleyffa, Karla Kryla, Jana Krzysztofa Kelusa, Stanisława Staszewskiego, Jacka Kaczmarskiego), miał za sobą epizod z reggae`ową formacją Andrzeja Zeńczewskiego NIEPODLEGŁOŚĆ TRÓJKĄTÓW oraz udział w grupie MIASTO (m. in. z Piotrem Łojkiem i Krzysztofem Bieniem), z której bezpośrednio powstały ELEKTRYCZNE GITARY. Pierwszy koncert nowego kwartetu odbył się 10 maja 1990 w warszawskim klubie Hybrydy. Na perkusji zagrał Marek Kanclerz (GARDENIA). Popularność grupy rozpoczęła się jeszcze przed wydaniem płyty: piosenki "Włosy" i "Jestem z miasta" zawładnęły w 1991 roku antenami właśnie powstałych warszawskich prywatnych rozgłośni radiowych. Wkrótce zespół podpisał kontrakt z młodą wytwórnią "Zic-Zac", staraniem której ukazała się płyta Wielka radość. Album okazał się przebojem 1992 roku. Podczas nagrywania albumu do zespołu dołączył Tomasz Grochowalski (ex-Closterkeller), a wkrótce Marka Kanclerza zastąpił Robert Wrona (1965-2003), perkusista zespołu IMMANUEL. W 1993 powstała kolejna płyta - A ty co (1993) z przebojami "Dzieci", "Wyszków tonie", czy "Nie pij Piotrek". Rok później Kuba Sienkiewicz wydał swoją płytę solową: Od morza do morza (Zic-Zac 1994). W tym czasie na miejsce Roberta Wrony przyszedł perkusista Warszawskiej Opery Kameralnej Jarosław Kopeć. Parokrotnie wystąpił z zespołem także żoliborski perkusista Robert Szambelan. W roku 1995 powstały Huśtawki Elektrycznych Gitar i kolejne poboczne przedsięwzięcie wokalisty, tym razem gościnnie pod szyldem TRAWNIK (album Czarodzieje). W 1996 roku ELEKTRYCZNE GITARY zmieniły wytwórnię, przechodząc do firmy PolyGram Polska (obecnie Universal Music Polska). Pierwszym nowym wydawnictwem był album koncertowy Chałtury (już z Aleksandrem Koreckim na saksofonach i flecie). Obok przebojów autorskich trafiła nań m.in. "Celina" Stanisława Staszewskiego i promujący płytę "O(d)pad atomowy" Mirosława Jędrasa. Z bardzo dobrym przyjęciem spotkały się albumy Na krzywy ryj (1997) i wydana w tym samym roku ścieżka dźwiękowa do filmu Kiler Juliusza Machulskiego. Kontynuacją tej współpracy była płyta Kilerów 2-óch z kompozycjami ilustrującymi drugą część filmu, nagrana z nowym perkusistą, Leonem Paduchem. W 1998 roku Kuba Sienkiewicz wydał kolejną płytę solową, zatytułowaną Źródło, zawierajacą własne wersje piosenek Jacka Kleyffa, a w roku 2000 autorski album Studio Szum.

2 listopada 2010 r. miała miejsce premiera nowej płyty Elektrycznych Gitar pt. HISTORIA. Powstała ona we współpracy z Narodowym Centrum Kultury, wydawcą jest EMI Music Poland. Album zawiera dziesięć utworów poświęconych wydarzeniom historycznym, których okrągłe rocznice przypadają w 2010 roku. Wydawnictwo promuje utwór "Dywizjon 303", do którego powstał teledysk nakręcony przez Yach Film.

(źródło: http://www.elektrycznegitary.pl)

Gooral to producent, generator dźwięków i prekursor łączenia electro-house, dubstep i dnb z góralszczyzną. Wielkim wpływem na twórczość Goorala było miejsce, z którego pochodzi – Bielsko-Biała. To miasto otoczone górami, dla jednych furtka na góry, dla drugich furtka na zgiełk. Gooral ma bliżej do miasta, ale w górach spędził pół życia, trenując i ucząc ludzi jazdy na nartach.

W połowie lat 90 zakochał się szeroko rozumianej w tamtych czasach muzyce technicznej i elektronicznej. Z Maćkiem Szymonowiczem założył i tworzył projekt Psio Crew wydając album „Szumi Jawor Soundsystem” i grając setki koncertów. W 2008 roku opuścił Psio Crew rozpoczynając wędrówkę muzyczną… Owocem wędrowki Mateusza Goorala Górnego stał sie projekt GOORAL, w którym dźwięki odtwarza i tworzy wielu artystów – piona Wam. 

Artyści z dumą ogłaszają, że w połowie kwietnia nakładem wytwórni SP Records ukaże sie pierwsza „solowa” płyta Goorala pt. „Ethno Electro”. Gooral został wybrany jako jedna z 780 płyt z Fabryki Zespołów, która została zakwalifikowana na Dużą Scenę bez Eliminacji! Jego fantastyczny koncert mieliśmy okazję zobaczyć podczas XX Finału WOŚP w Warszawie. Zespół został wytypowany przez festiwal Heineken Open'er do programu CEETEP -  (Central and Eastern European Talent Exchange Program).

Zespół został założony w 2001 roku w Skarżysku-Kamiennej przez muzyków, którzy już wcześniej grali razem. Od 1995 roku pod nazwą HCKF (Hard Core'owe Kółko Filozoficzne), a od roku 1997 zespół został przemianowany na Happy Sad Generation. Nazwa happysad  uformowała się dopiero w 2002 roku, kiedy to wybrane zostało także logo grupy i nagrane zostało pierwsze demo z materiałem, który później znalazł się na płycie Wszystko jedno. Swoją muzykę zespół określa jako regresywny rock.

W lipcu 2004 nakładem S.P. Records ukazał się debiutancki album zespołu "Wszystko jedno". Promujący tę płytę singlowy utwór "Zanim pójdę" utrzymywał się na Liście Przebojów Programu Trzeciego przez 33 tygodnie. W kwietniu 2007 magazyn Teraz Rock uznał album "Wszystko jedno" za jeden z 50 najważniejszych albumów w historii polskiego rocka.

W październiku 2005 ukazał się drugi album zatytułowany "Podróże z i pod prąd", świetnie przyjęty przez publiczność tłumnie wypełniającą sale podczas koncertów trasy promocyjnej. Płyta została doceniona także przez krytyków muzycznych – wg magazynu Teraz Rock plasuje się wśród najlepszych polskich albumów 2005 roku.

W połowie roku 2006 w zespole nastąpiła zmiana perkusisty – Maćka Sosnowskiego zastąpił Jarosław Dubiński.

1 września 2007 podczas organizowanego przez zespół happysad festiwalu SKARfest miała miejsce premiera trzeciego albumu zespołu - Nieprzygoda. Nagrań dokonano w Studiu S4 Polskiego Radia oraz Słabym Studiu SP Records (kwiecień-czerwiec 2007). Producentem i realizatorem nagrań jest Leszek Kamiński. W nagraniu gościnnie udział wzieli: Janusz Zdunek (m.in. Kult) - trąbka oraz Marcin Świderski - klawisze.

W połowie września 2007 album "Nieprzygoda" zyskał status najlepiej sprzedającej się płyty w Polsce. Podczas jesiennej trasy promocyjnej - Nieprzygoda Tour 2007, zespół zagrał koncerty w ponad 40 miastach na terenie całego kraju.

21 czerwca 2008 zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Mystic Production na pierwszą w dorobku grupy koncertową płytę DVD. Znalazł się na niej koncert, który został zarejestrowany podczas jesiennej trasy koncertowej "długa droga tour", 4 października, w krakowskim klubie Studio. Koncertowe wydawnictwo happysad "na żywo w STUDIO" zyskało status złotej płyty już w dniu premiery, 24 listopada 2008. Czytelnicy magazynu Teraz Rock (nr 2(72)2009) uznali ten koncertowy album za najlepsze polskie muzyczne wydawnictwo DVD 2008 roku. 16 lutego 2009 ukazała się również wersja audio tego koncertu, w formie podwójnego albumu CD.

Wraz z wiosenną trasą koncertową Eska Rock Tour 2009 zespół happysad zyskał nowego członka - Daniela Pomorskiego (trąbka, instrumenty klawiszowe), z którym to grupa współpracowała już wcześniej przy nagraniu koncertowego wydawnictwa Na żywo w STUDIO.

19 października 2009 miała miejsce premiera najnowszego wydawnictwa grupy, albumu pod tytułem "Mów mi dobrze". Został on wydany przez wytwórnię płytową Mystic Production i znalazło się na nim 12 utworów. Nagrania nowej płyty dokonano w studiach Polskiego Radia S-4 i S-3. Realizatorem dźwięku i producentem płyty jest Leszek Kamiński. W maju 2010 płyta osiągnęła status złotej.

2 października 2010 zespół wyruszył w trasę koncertową "Skazani na busa Tour", którą był zmuszony przerwać pod koniec listopada 2010 z powodu poważnej choroby perkusisty. Grupa zapowiedziała, że miasta, w których nie odbyły się zapowiedziane koncerty, zostaną włączone do kolejnej zimowo-wiosennej trasy zespołu. Podczas trasy "Skazani na busa Tour" zespół wykonywał przekrojowy materiał ze wszystkich swoich płyt (utwory "Ostatni blok w mieście" oraz "Manerwy szczęścia" zostały na nowo zaaranżowane), a także nieznany dotąd utwór "Nic nie zmieniać".

W 2011 roku, z okazji dziesięciolecia zespołu grupa zagrała specjalny, jubileuszowy koncert podczas festiwalu w Jarocinie. W koncercie zespołowi towarzyszili goście specjalni: Karol Strzemieczny (Paula i Karol, Stan Miłości i Zaufania), Czesław Mozil, Piotr "Gutek" Gutkowski (Indios Bravos) oraz Krzysztof "Grabaż" Grabowski (Strachy na Lachy, Pidżama Porno).

7 października 2011 miało premierę najnowsze, jubileuszowe wydawnictwo zespołu - "Zadyszka". Składa się ono z dwóch płyt. Pierwsza zawiera covery znanych utworów happysad wykonywane przez zaprzyjaznione z nimi kapele, a m. in. Czesław Śpiewa, Indios Bravos, Enej, Muchy, Hurt czy Frontside. Druga płyta to pełny zapis wspomnianego wcześniej jubileuszowego koncertu na festiwalu w Jarocinie.

Ponadto, 1 października, podczas otwierającego trasę koncertu w Skarżysku-Kamiennej miała miejsce reedycja pierwszego demo zespołu. We wkładce demówki można przeczytać: "Hej, trzymasz w ręku dokładną kopię płyty demo, którą nagraliśmy w Studiu Kaesemek w Końskich między 8 a 12 kwietnia 2002 roku. Od tego ważnego dla nas momentu liczymy historię happysad (...)"

W lutym 2012 roku roku zespół zaszył się w oddalonym od zgiełku cywilizacji domu w Kawkowie, gdzie wraz z Leszkiem Kamińskim – kolejny raz w roli producenta i realizatora – nagrywa materiał na kolejną płytę. Premiera wydawnictwa przewidywana jest na wrzesień 2012 r., ale już na marcowych koncertach będzie można usłyszeć kilka utworów, które znajdą się na nowym albumie

3 sierpnia 2012 roku na dużej scenie Przystanku Woodstock wystąpi Shantel – muzyczny kosmopolita, międzykulturowy poszukiwacz i twórca międzygatunkowych brzmień, autor przeboju „Disko Partizani”. Artysta zagra wraz ze swoją Bucovina Club Orkestar.

Shantel to wyjątkowy twórca, który w ciągu kilku ostatnich lat stał się jednym z najlepszych towarów eksportowych Niemiec, nagradzany międzynarodowymi wyróżnieniami za swoje płyty, na których łączy tradycyjne bałkańskie brzmienia z klezmerskim feelingiem. Jego hity „Bucovina”, „Disko Partizani” „Disko Boy” czy „Citizen of Planet Paprika” uczyniły go sławnym nie tylko w rodzimych Niemczech, ale także w całej Europie, wliczając w to Turcję, gdzie został ikoną tamtejszej pop kultury.

Wizja Shantela jest prosta – stworzenie paneuropejskiej muzyki, która będzie miała potencjał na całym świecie. Wszystko wydaje się być na dobrej drodze, bo Shantel regularnie odwiedza m.in. Grecję, Włochy, Francję, Anglię, Turcję oraz kraje byłej Jugosławii. Zagrał już na tak poważanych festiwalach jak Montreux Jazz Festival w Szwajcarii, Roskilde w Danii, Chiemsee Reggae Summer w Niemczech, Dockville Festival w Anglii, Sziget na Węgrzech, Couleur Cafe w Belgii, Cosmopolitan w Grecjii czy Francofollies w La Rochelle.

Shantel to kosmopolita, poszukiwacz brzmień, zawsze otwarty na nowe doświadczenia i emocje, które może dołożyć do swojego muzycznego miksu. Od samego początku odrzucał wielkie media i błysk fleszów, skupiając się na muzyce, która rozprzestrzeniła się w internecie osiągając kilkumilionowe odtworzenia na YouTube. W tym roku Shantel wyda swój kolejny album „Anarchy & Romance” i wystąpi m.in. na tegorocznym Przystanku Woodstock w Kostrzynie nad Odrą, gdzie przyjedzie na zaproszenie Lion Stage Management oraz Fundacji Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy.